Ölüm Geliyorum Der

Ölüm Geliyorum Der başlıklı yazımızı istifadenize sunuyoruz.

Sâdi, Gülistan’ında anlatır: “Bir adam, yıkılan evinin karşısına geçmiş bir yandan ağlıyor, diğer yandan da: “Ah evim! Çökmeden evvel bari bir haber verseydin de ona göre tedbir alsaydım” diye söylenip duruyormuş. Birden o harebeden bir ses yükselmiş: “Be adam!… Ben yıllardır sana, çatlayan duvarlarım ve dökülen sıvalarımla çöküyorum” diye haber veriyordum. Fakat sen, her defâsında bir avuç toprak ile çıkageliyor ve o çatlakları örterek verdiğim haberi âdeta ağzıma tıkıyordun.
Hâdise manidardır. Çünkü bizim hayat apartmanımız da süratle tahrip olmakta ve ömür binamızdan her geçen gün bir taş daha düşmektedir. Ve çok insaflıdır ölüm… Gelmeden önce nice elçiler gönderir de, biz bir türlü dönüp bakmayız o elçilerin bembeyaz ikazlarına… Kaç keşif kolu yollamaktadır ölüm, hayat topraklarımıza… Lâkin biz, “hastalıktır geçer” der, ehemmiyet vermeyiz. Günbegün tükenip gittiğimizi görmeyiz… Ömür, bitmeyecek bir hazine gibi görünür gözümüze; her şeyin bir sona mahkûm olduğuna inanmak istemeyiz. Zannederiz ki, ancak böyle mutlu olunabilir ve saadet denilen Ankâ Kuşu, sadece böyle bir vehmin semasında kanat çırpabilir.
Aldanırız, ama kabul edemeyiz bunu bir türlü… Ve bir gün ölüm gelip dikiliverir karşımıza… Şaşırır ve endişeli soruveririz: “Neden haber vermedin ki?” Cevap vermek zorunda değildir ölüm. Çünkü o, haberini çoktan vermiştir.
Hz. Enes (r.a.) anlatıyor: “Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdular: “Sizden hiç kimse, maruz kaldığı bir zarar sebebiyle ölümü temennî etmesin. Mutlaka bunu yapmak mecburiyetini hissederse, bari şöyle söylesin: “Rabbim, hakkımda hayat hayırlı ise yaşat, ölüm hayırlı ise canımı al!” (Buhâri)
(www.mevlanatakvimi.com)

Sosyal Medya Hesaplarımızı Takip Edin