Mevlana Takviminde Bugün

20Ağu 2014

Osmanlı sultanlarının yirmincisi ve İslâm halîfelerinin sek¬sen beşincisidir. Şehzâdeliğinde mükemmel tahsil ve terbiye gördü. Kardeşi sultan dördüncü Mehmed Han zamanında sarayda husûsî hocalardan ders aldı. Hattat Tokatlı Ahmed Efendi’den sülüs ve nesih hattını öğrendi.
Sultan İkinci Süleymân Han tahta geçtiğinde, Osmanlı Dev¬leti; Avusturya, Venedik, Papalık, Lehistan, Malta, Toskana ve Rusya ile harb halindeydi. Avusturya cephesindeki işlerin her geçen gün biraz daha kötüye gitmesi üzerine, bütün memleket genelinde seferberlik ilân etmek suretiyle asker toplanması¬na ve ikinci Süleymân Han’ın da teşvik etmek gâyesiyle has¬ta olmasına rağmen sefere çıkmasına karar verildi. Pâdişâh,
7 Haziran’da Sofya’ya kadar gitti. Fakat sıhhati daha öteye git¬meye müsait olmadığı için orada kaldı.
Sofya’dan sonra orduya kumanda eden Serdâr Recep Paşa, ordunun ağırlıklarını Niş’de bırakarak Belgrad’a doğru ilerlemek isterken bir düşman ordusu da Pasarofça’ya doğ¬ru çekilmekte idi. Serdâr bunların üzerine vezir Ömer Paşa’yı gönderdi. Ömer Paşa’nın mağlûbiyeti üzerine bizzat harekete geçtiyse de yenildi. Top ve bütün mühimmat, çadırlar, düşman eline düştü. Bu mağlûbiyet Sofya’da bulunan Süleymân Han’a haber verildiğinde, Sultan teessüründen ağlamaya başlamış ve yanında bulunanlara; “Bir sâdık kulum yok ki ortalığın ahvâlini doğru söyleye.” demişti.
İkinci Süleymân Han kadirşinas, hâlim, cömert ve temkin¬li bir pâdişâhtı. Fakir, muhtaç ve ihtiyâç sahiplerine pek çok ihsânlarda bulunurdu. Saltanat müddeti iç ve dış gailelerle geçti. Bilhassa, Avusturya karşısında alınan mağlûbiyetler do¬layısıyla, herkesin, Rumeli elden çıkıyor diye Anadolu’ya kaç¬tığı sırada, muktedir devlet adamı Köprülüzâde Fâzıl Mustafa Paşa’yı iş başına getirerek, kaybedilen yerleri devlete tekrar kazandırdı.
Memleket içerisinde îmâr faaliyetleri ile de ilgilenen Süleymân Han, kendisi de fener kulesi ile İzmir’de bir câmi inşâ ettirdi.
(Osmanlı Tarihi Ansiklopedisi)

19Ağu 2014

“Allâh. O’ndan başka ilâh yoktur. Diridir (Hay), kaim¬dir (Kayyûm=Yarattıklarını koruyup idare eden, işlerini düzenleyendir)” (Bakara s. 255)
Hayy, her yönüyle tam bir hayata sahip olan demektir. İşitme, görme, güçlü ve irade sahibi olmanın yanında diğer zâti sıfatlara da sahip olan ve eksiksiz bir hayatın bütün anlamlarını kendinde toplayan kimsedir.
Hayat sahibi olmak, bütün kemâl sıfatlara sahip olmayı zorunlu kılar.
Kul, Allâh’ın bütün fiilî sıfatlarını kapsayan Kayyûm ismi¬ni tanıdığında, her şeyin O’nun desteği ile ayakta kaldığını, varlığını devam ettirdiğini, her canlıyı O’nun hayatta tuttu¬ğunu ve koruduğunu görür. Allâhü Te‘âlâ’nın kimseye muh¬taç olmadan yalnız başına kâim olduğunu, O’nun dışındaki bütün varlıkların ancak O’nunla var olabildiklerini, varlıkları¬nı devam ettirdiklerini, O’nun her şeyi düzenleyip idare etti¬ğini, kimini üstün tutup kimini alçalttığını, iyilik edenlere se¬vap kötülük edenlere de azâb ulaştırdığını müşahede eder. Allâh’ın kâim olmakla asla uyumadığını, zâten uyumanın O’na yakışmayacağını, herkese adil davrandığını, kimine bol kimine az rızık verdiğini, asla şaşırmadığını, unutmadı¬ğını ve yanılmadığını anlar.
Sâliklerin (Allâh yolunda yürüyenlerin) tecrübe edip ka¬bul ettiklerine göre, “Yâ Hayyu yâ Kayyûm, lâ ilâhe illâ ente / Ey diri ve kâim olan! Senden başka ilâh yoktur.” duâsını okuyan ve bunu tekrarlayan kimsenin kalbi ve aklı dirilir.
El-Esmâü’l-hüsnâ ile ibâdet etmenin, onunla duâ etme¬nin kıymetini bilen, emir, yaratılış ve kulun istek ve ihtiyaçla¬rı arasındaki gizli ilişkiyi fark eden, bunun gerçekliğini daha iyi kavrar. Bilinmelidir ki, her istek ve ihtiyaç, kendisine uy¬gun olan üslup ve duâlarla istenir. Kur’ân ve hadîslerdeki duâları incelersek, bunun böyle olduğunu görürüz.
(Teysiru’l-kerîmi’r-rahmân, c.1 s.151; Bedâiu’l-fevâid, c.2 s.332.)

16Ağu 2014

Çok yemenin zararları sayılamayacak kadar çoktur. Çok yiyince kalp kararır, sertleşir ve kalbin nûru gider. Ni¬tekim Habib-i Ekrem (s.a.v.) buyurdu ki: “Çok yemek ve içmekle kalplerinizi öldürmeyiniz. Çünkü kalpler, çok su içinde kalmış ekinler gibi ölür.” (Dârimî) Çok yemek¬te, uzuvların fitnesi, heyecanı, gereksiz ve yanlış şeyle¬re takılması vardır. Zira insanın karnı tok olunca, gözü mâlâyâniye (lüzumsuz şeylere) bakmak, kulağı öyle şey¬leri dinlemek ister. Dili boş sözler söylemek, eli öyle şeyler tutmak, ayağı öyle yerlere gitmek ister. Karın aç olursa, bütün organlar sâkin olup bir şey istemez. Mâlâyâni olan boş şeylere ve haramlara gitmez.
Çok yemekte, anlayış ve ilim azlığı vardır. Çünkü “Ka¬rın tok olursa fetânet kalmaz.” denmiştir. Çok yemekte az ibâdet vardır. Zira insan çok yerse, bedeni ağır olup, uyku bastırır. Duygu ve kuvvetlerine durgunluk gelip, tâate dön¬mekten kalır, atılmış değersiz leş gibi yatıp, uykuya gider. Çok yemekte harama düşme tehlikesi vardır. Çünkü helâl sana az gelir. Haram ise her yandan çokça gelir. Yene¬cek şeyleri kazanmakta, pişirmek ve hazırlamakta, mide¬de saklayıp sindirmekte, dışarı atmakta ve sebep olduğu hastalıklardan kurtulmakta çok meşguliyetler ve meşakkat vardır. Kalp ve beden meşakkatte olur.
Çok yemekte, ölüm hastalığının şiddetli olması vardır. Nitekim hadîs-i şerîfte: “Ölüm hastalığının şiddeti, dün¬ya lezzetleri miktarıncadır. Yemek ve içmek de dünya lezzetlerindendir. Bunları çok yapan, o şiddeti çoğalt¬mış olur.” buyrulmuştur. Çok yemekte, âhiretin noksanlığı vardır. Nitekim âyet-i celilede “Dünyadaki hayatınızda bütün güzel şeylerinizi harcadınız, onların zevkini sür-dünüz.” (Ahkâf s. 20) Çok yemekte ar ve ayıplanma vardır. Şehvetlerini terk etmelidir. Çünkü dünyanın helâlinden he¬sap, haramından azâb vardır.
(Erzurumlu İbrahim Hakkı (k.s.), Marifetnâme, s.600)

15Ağu 2014

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz, her kim için duâ buyur¬muşlar ise anında müstecâb olmuştur. Bu husustaki haber¬ler mütevâtirdir. Huzeyfe (r.a.)’in rivâyet ettiği hadîs-i şerîfte vârid olmuştur ki: “Resûlullâh (s.a.v.), bir kimseye duâ buyurduklarında o duâdan (yalnız o kimse değil) çocu¬ğu ve torunu bile fâidelenirdi.”
Bazı seferlerde Ashâb-ı Kirâm (r.a.) susuz kaldılar. Hz. Ömer (r.a.), Resûlullâh (s.a.v.)’e müracaat edip duâ istediler. Resûlullâh (s.a.v.) duâ buyurdular. Bir bulut ge¬lip Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’i sulayıp gitti. İstiska hakkında duâ buyurdular, bolca yağmur yağdı. Yağmurun çok yağ¬ması üzerine, yağmurun kesilmesi için duâ istediler de Resûlullâh (s.a.v.), yağmurun ihtiyâcı olan yerlere sevki için duâ buyurdular.
Ebû Hureyre (r.a.)’in annesine duâ buyurdular ve anne¬si, Müslümân oldu.
Hz. Alî (k.v.)’e sıcak ve soğuğun te’sîr etmemesi için duâ buyurdular. Hz. Alî (k.v.)’e bundan sonra sıcak da soğuk da te’sîr etmedi. Bundan dolayı Hz. Alî (r.a.) yazın kışlık elbise, kışın da yazlık elbise giyerlerdi.
Kerîmeleri Hz. Fatıma (r.a.)’ya: “Allâh, seni hiç aç bı¬rakmasın.” diye duâ buyurdular. Hz. Fâtıma (r.a.) Validemiz derler ki: “Ondan sonra hiç aç kalmadım.”
Tufeyl bin Âmir (r.a.): “Yâ Resûlallâh (s.a.v.), bana duâ buyurunuz da kavmime karşı bir alâmetim olsun.” diye mü¬racaat edince Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz: “Allâh’ım, onu nûrlandır.” diye duâ buyurdular. Bundan sonra onun iki gö¬zünün arasında bir nur parlayıverdi. Tekrar duâ buyurdular: “Yâ Rabbi, iki gözü arasına müsle yapılmış denilmesin¬den korkuyorum.” diye buyurunca, iki gözünün arasındaki nur, değneğine yöneldi. O değnek karanlık gecelerde yolu¬nu aydınlatırdı. Tufeyl bin Âmir (r.a.)’e bundan sonra “Nûr sahibi” denildi.
(Kadı lyâz (r.h.), Şifâ-i Şerîf, s.327-329)

14Ağu 2014

Mescidden Girerken Okunacak Duâ
Fâtımâ bintü’l-Hüseyin b. Alî, büyük annesi Fâtımâtü’l-Kübrâ (r.a.)’den naklen anlatıyor:
Resûlullâh (s.a.v.) mescide girdiği zaman salât okur sonra:
Rabbi’ğfirlî zünûbî ve’ftahlî ebvâbe rahmetike.
“Rabbim günâhımı affet, rahmet kapılarını aç.” derdi.
Mescidden Çıkarken Okunacak Duâ
Çıkarken de yine Hz. Muhammed (s.a.v.)’e salât okur sonra da:
Rabbi’ğfirlî zünûbî ve’ftahlî ebvâbe fadlike. “Rabbi’m güna¬hımı affet, lûtuf kapılarını benim için aç.” derdi. (Tirmizî, Salât 234)
“Allâh’ın mescidlerini ancak Allâh’a ve âhiret gününe îman eden, namazı dosdoğru kılan, zekâtı veren ve Allâh’tan başkasından korkmayan kimseler îmâr eder. İşte doğru yola ermişlerden olmaları umulanlar bunlardır.” (Tevbe s.18)
Abdullâh b. Mes‘ûd (r.a.) şöyle demiştir: Nebî-yi Ekrem (s.a.v.)’e: “Amellerin hangisi Allâh’a daha sevgilidir?” diye sordum.
“Vaktinde kılınan namaz” buyurdu. Sonra hangisi? dedim
“Anne ve babaya iyilik” buyurdu. Sonra hangisi? dedim
“Allâh yolunda cihad” buyurdu. (Buhârî, c.2 s.474)
Binite (araba, gemi veya uçak) Binerken Okunacak Duâ
Sübhânellezî sehhara lenâ hâzâ vemâ künnâ lehû mukrinîn. Ve innâ ilâ rabbinâ lemunkalibûn.
Bi’smillâhi mecrâhâ ve mürsâhâ inne rabbî leğafûru’r-rahîm. Ve mâ-kaderu’llâhe hakka kadrihî vel‘ardu cemî‘an kabzatühû yevme’l-kıyâmeti ve’s-semâvâtü matviyyâtün biyemînihî sübhânehû ve te‘âlâ ammâ yüşrikûn.
Türkçe Anlamı: Bunu bizim hizmetimize vereni tesbîh ve takdîs ederiz, yoksa biz bunlara güç yetiremezdik. Biz şüphesiz Rabbim’ize döneceğiz. (Zuhruf s. 13, 14)
“Yüzüp gitmesine de durmasına da bismillâh. Muhakkak ki Rabbi’m Gafûr ve Rahîm’dir.” Allâh’ı lâyık olduğu şekilde takdîr edemediler. Halbuki kıyâmet günü yeryüzü tamâmen O’nun kabza-i kudretindedir. Gökler de yine O’nun yed-i kudretinde dürülmüşlerdir. O, onların şirk koştukları şeylerden tamâmen münezzeh.”
(Misvak Neşriyât, İbadet Takvimi ve Duâlar, s.102-103-104)

13Ağu 2014

Bazı âlimler Sünnet, Kur’ân’ın şerhidir yani açıklayıcısıdır, dediler. İmâm-ı Şâfîi ve Beyhâkî Tavus (r.a.) yolu ile naklettiler ki: Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ben, ancak Allâh (c.c.)’un Kitabı‘nda helâl kıldığı şeyi helâl, haram kıldığı şeyi de haram kılarım.” (Beyhâkî)
İmâm-ı Şâfîi (r.a.) dedi ki: “Vahyin olmadığı konularda Allâh (c.c.), sünnete tabî olunmasını ve sünnete uymanın Allâh (c.c.)’un farzını kabul etmek demek olduğunu açıkça beyan etmektedir. Allâh (c.c.) Kerîm olan Kitâbında: “Resûl size neyi verdi ise onu alınız ve neden de yasakladı ise ondan da kaçınınız.” (Haşr s. 7) buyurmuştur.”
İmâm-ı Şâfîi (r.a.)’in delil olarak getirdiği âyet-i kerîmeyi Abdullâh İbn Mes‘ûd (r.a.) da, Resûlullâh (s.a.v.)’den bir şeyi kabul eden kimsenin, Allâh (c.c.)’un Kitâbın’dan kabul etmiş olacağı hususunda delil getirmiştir. Çünkü Kitap Resûlullâh (s.a.v.)’in sünnetine tabi olunmasını farz kılmıştır.
Beyhâkî ve Hakîm, Hasan Basrî (r.a.)’den naklettiler ki; Hasan (r.a.) dedi ki: İmran bin Hüseyin (r.a.) Nebî (s.a.v.)’den hadîs naklederken, toplulukta bulunan bir kişi İmran’a dedi ki: “Ya Ebû Nuceyd! Sen bize Kur’ân’dan bahset.”
İmran (r.a.) dedi ki: “Sen ve arkadaşların Kur’ân okuyorsunuz. O halde bana namazın içindeki hareketler ve namazın kaç vakit, kaç rek’at olduğu hususunda Kur’ân’dan bir bilgi verebilir misiniz? Bana; altının zekâtı, ineğin zekâtı, devenin zekâtı ve çeşitli malların nerelerden alınıp nerelere verileceği hakkında Kur’ân’dan bir bilgi verebilir misiniz? Lakin ben Resûlullâh (s.a.v.)’in bunları haber vererek, zekâtın bundan bu kadar, bundan bu kadar farz kıldığında yanında idim. Siz ise o zaman yoktunuz. Bunları bu sebepten dolayı sizlere anlatıyorum.
Adam İmran (r.a.)’e dedi ki: “Sen beni bu bilgilerle aydınlattın, Allâh (c.c.)’da seni aydınlatsın.”
(İmâm-ı Suyûtî, Miftâhü’l Cenneh, s.39)

12Ağu 2014

Sahâbelerin küçük ve genç yaştaki çocuklarının din coşkuları aslında büyüklerin terbiyesinin meyvesiydi.
Ana, baba ve akrabalar şefkat adına çocukları mahvedip, zayi edecekleri yerde, en baştan onların dini durumlarını gözetip, onları uyarmış olsalar o zaman dinin emirleri çocukların kalplerine yerleşir ve büyüyünce de o şeyler alışkanlık haline gelir. Ancak bizler bunun tam tersine çocuğun her kötü davranışını çocukluk hali kabul ederek göz yumuyoruz. Hatta aşırı sevgiden dolayı yaptıklarından memnun oluyo-ruz. Çocuklarda dini yönden bir eksiklik görünce “Büyüyünce hepsi düzelir.’’ diye kendimizi teselli ediyoruz. Halbuki başlangıçta atılan alışkanlık tohumları büyüyünce daha da olgunlaşır. Siz nohut ekip, ondan buğday bitmesini istiyor-sunuz, bu imkansız bir şeydir. Eğer siz çocuğunuzun güzel ahlaklı, dinine önem verip onun emirlerini yerine getiren biri olmasını istiyorsanız, daha çocukken onu dine önem vermeye alıştırın. Sahâbe-i Kirâm (r.a.e.) evlâdlarını çocukluktan itibaren gözetirler ve dinin emirlerine dikkatle sarılmalarını sağlarlardı. Hz. Ömer (r.a.) zamanında, mübarek Ramazan ayında, şarap içmiş olup oruçlu olmayan bir adam yakalanıp getirildi. Hz. Ömer (r.a.) ona: “Yazıklar olsun sana (bu ayda) bizim çocuklarımız bile oruçludur.” dedi. (el-İsâbe)
Yani “Sen bu kadar yaşlı olduğun halde oruç tutmuyorsun.” dedi. Ondan sonra adama içki içme cezâsı olarak seksen kırbaç vurdu.
Hz. Umeyr (r.a.) küçük yaşta bir çocuktu. O devirde cihada katılmak küçük-büyük herkesin candan arzuladığı bir şeydi. O Hayber Savaşı’na katılmak istedi. Kabilesinin ileri gelenleri ona müsaade edilmesi için Nebî (s.a.v.)’e rica ettiler. Nebî (s.a.v.) izin verdi ve ona bir kılıç hediye etti. Kılıcı boynuna astı. Fakat kılıç büyük, boyu da kısa olduğundan giderken kılıç yere sürünüyordu. İşte o devirdeki çocukların cihada gitmek için öyle bir arzuları vardı ki, başkalarını aracı yapıyorlardı. Bunun sebebi din coşkusundan başka ne olabilirdi?
(Zekeriyya Kandehlevî, Fezâil-i A‘mâl, s.146)

30Haz 2014

Câbir bin Abdullâh (r.a.)’den rivâyet edilen bir Hadîs-i Şerîf’te: “Oruçlu olduğun zaman kulak, göz ve dilini harâm ve yalanlardan koru. Komşuna ve yakınlarına eziyyet ve cefâ etme. Vakûr ve sâkin ol. Oruçlu ol­duğun günü, oruçlu olmadığın gün ile eşit tutmaktan kaçın.” buyruldu.

Yine bir Hadîs-i Şerîf’te: “Gündüzleri çok oruç­lu kimseler vardır ki oruçları açlık ve susuzluktan ibârettir. Geceleri çok namaz kılan kimseler vardır ki ibâdetleri ancak uykusuzluktan ve uyanıklıktan ibârettir.” diye buyruldu. Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’in böyle oruç ve namazdan murâdları, Allâhü a‘lem, Allâh rızâsı için olmayıp insanların beğenmesi için yapılan ibâdetler olsa gerekir.

Bir Hadîs-i Kudsî’de: “Allâhü Te‘âlâ buyuruyor ki: “Bir kimse, bana amelinde bir başkasını ortak ederse, o amel benim için olmayıp bana ortak ettiği içindir. Ben, benim için yapılan sâf ve hâlis ameli kabûl ede­rim. Ey insânoğlu, benden başkası için yaptığın ame­line dikkat eyle! O amelin karşılığını vermek, kimin için yapıldıysa, onun üzerinedir.” buyruldu.

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz, duâlarında: “Yâ Rabb, dilimi yalandan; kalbimi nifâktan; amelimi riyâdan; gözümü hıyânetten temizle ve koru! Çünkü gözlerin hıyânetini sen bilirsin; gönülden geçenler senden gizli değildir.” (Hatib) diyerek ümmetine bu husûsta ör­nek olmuşlardır.

Bunun için oruçlu kimsenin, dünyâ ve âhirette zarâr ziyâna düşmemesi için edeble hareket etmesi; riyâdan, gösterişten, oruç ve diğer bütün ibâdetlerinde insanlar şu şu amelleri yaptığımı bilsinler düşüncesinden sakınması lâzımdır.

(Gavs-ı A’zam Abdülkadir-i Geylânî (k.s.), Gunyetü’t-Tâlibîn, s.274-275)

29Haz 2014

Resûlullâh (s.a.v.)’in halasıdır. Oğlu Tuleyb ibn Umeyr Müslümân olunca annesine:

– Ben Müslümân olup Muhammed (s.a.v.)’e tabi oldum, dedi. Ervâ Bint Abdulmuttalib de şöyle dedi:

– Senin yardım ve desteğine en lâyık kimse halaoğlundur (Resûlullâh (s.a.v.)’dir).

Bir gün Tuleyb İbn Umeyr (r.a.):

– Ben, Allâh için, Resûlullâh (s.a.v.)’e gelip onun huzûrunda Müslümân olmanı, onu tasdîk etmeni ve Allâh’tan başka ilâh olmadığına şahâdet etmeni istiyorum, dedi.

Ervâ Bint Abdilmuttalib hemen:

– Allâh’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allâh’ın elçisi olduğuna şahâdet ederim, dedi.

Ondan sonra devamlı Peygamber (s.a.v.)’e yardım eder ve oğlu Tuleyb ibn Umeyr (r.a.)’i ona yardım etmeye ve emrini ye­rine getirmeye teşvik ederdi.

Tuleyb (r.a.), Avf ibn Sabre es-Sehmî’nin Rasûlullâh (s.a.v.)’e sövüp hakaret ettiğini duydu. Bunun üzerine ölmüş bir devenin çene kemiğini alıp Avf ibn Sabre’ye vurdu ve onun başını yardı. Böylece o İslâm’da bir müşriğin kanını akıtan ilk kişi oldu.

Ervâ (r.a.)’e:

– Oğlunun yaptıklarını görmüyor musun? dediler. Ervâ (r.a.):

– Onun günlerinin en hayırlısı dayısının oğluna yardım ettiği gündür, diye cevap verdi.

Tuleyb dayısının oğluna yardım eder. Ondan kanını ve ma­lını esirgemez. Ervâ (r.a.) Medine’ye hicret edip Peygamber (s.a.v.)’e biât etmiştir.

Resûlullâh (s.a.v.) Refîk-i a’lâ’ya gidince Ervâ (r.a.) şu şiiri söylemiştir: “Ey Allâh’ın Resûlü (s.a.v.)! Sen bizim ümîdimizdin. Sen bize iyilik ederdin. Zulmetmezdin. Sanki kalbimin üzerinde Muhammed (s.a.v.)’in adı var. Peygamber’den sonra kabileler bir araya gelmediler. Ne mutlu evlâtlarına İslâmı öğretip de, on­ların İslâm’ın hizmetçileri ve fedaileri olmalarını isteyen fazîletli annelere!”

(Sahabe Hayatından Tablolar, c. 3 s.241-243)

28Haz 2014

(Ramazân ayının başında veyâ ortasında veyâ sonunda üç kere okunacak duâ.)

“Bismi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm

Allâhü Râbbün ahadün samedün ferdün li’l-‘âlemîne, nebîyyinâ Muhammedin erselehu mübeşşiran. Li’l-kâfirîne münzirûne münzîran mine’n-nâri ve münziran nebîyyinâ Muham­medün ahadün, hâmidün ve kâsimun ve şâhidün li’l-mü’minîne ve kâimun nebîyyinâ Muhammedün vehüve nebîyyü’l- Mustafâ salla’llâhu Te‘âlâ ‘aleyhi ve sellem. Ve’l-imâmu’l-murtezâ, ve’r-resûlü’l- müctebâ, nebîyyinâ Muhammedün hüve’r-resûlü’l-murselü, sâhibu’l-kitâbi, münziru ve’l-kitâbu’l-mecdü, nebîyyinâ Muhammedün sâhibu’l-livâ’i ve’l-minberi ve’l-burâki’l- ezheri ve’r-rızâ’i ve’l-kevseri nebîyyinâ Muhammedün ve zeynü’l-cinâni Ahmedün, ‘abdun mutî‘un, ‘âdilün, ‘abdun, cevâdün, nâfi‘un, li’l-müşrikîne kâilün, nebîyyinâ Muhammedün ve şefî‘unâ Muhamme­dün ve resûlünâ Muhammedün fahrun lenâ Muhammedün hayrun li’l-’âlemîne şefî‘un li’l-müznibîne ve’l-mücrimîne, nebîyyinâ Mu­hammedün ihtârahu ve erselehu fî hâlkıhî şerrafehu, yuhibbuhu nebîyyinâ Muhammedün salla’llâhu ‘alâ seyyidinâ Muhammedin ve âlihî ve sahbihî ecma‘îne bi-rahmetike yâ erhame’r- râhimîn.”

Meali: Rahmân ve Rahîm olan Allâh’ın adıyla.

“Allâh (c.c.) tek olan ve Rabb olandır, herkes O’na muhtaçtır, O hiç kimseye muhtaç değildir. Hz. Muhammed (s.a.v.) Efendi­mizi âlemlere müjdeleyici olarak gönderendir. Kâfirleri ateşle korkutucudur. Korkutucu olan Efendimiz (s.a.v.) tektir. Övülen ve mü’minlere şâhid olandır. Efendimiz (s.a.v.) seçilmiş nebî, râzı olunan önder ve seçkin elçidir. O (s.a.v.) gönderilmiş elçidir. Ki­tap sâhibi korkutucu nebîdir. Efendimiz (s.a.v.) sancak, minber, burak, rızâ makamı ve kevser sâhibidir. Gönüllerin süsü Ahmed (s.a.v.)’dir. İtaatkar, adâletli, cömert bir kuldur. Dünyâda müş­riklere faydalı, âhirette bize şefââtçi olandır. Hz. Muhammed (s.a.v.) bizim iftiharımızdır. Âlemlerin en hayırlısı, günahkarların şefââtçisidir. Hz. Muhammed (s.a.v.), Cenâb-ı Hakk’ın seçip gön­derdiği, mahlûkâtın içinde şerefli kıldığı Efendimizdir. Ey merha­metlilerin en merhametlisi Allâh’ım! Rahmetinle Efendimize, âline ve ashâbına salât ve selâm olsun.”

(İbâdet Takvimi ve Duâlar, Misvâk Neşriyât, s.66-68)